ابن حجر در لسان الميزان چنين مىگويد : فأمّا غالب بن عبد اللّه فلا يعرف ، قاله العلائي ، و قال ابن حزم في « المحلّى » : غالب بن عبد اللّه مجهول . « 1 » حاصل سخن در ديدگاه اهل سنت آيه 40 سوره توبه فضايل و مناقب ارزشمندى را براى ابو بكر به دنبال دارد . يك : ديدگاه اهل سنت در اين زمينه بر دو بنيان اساسى استوار است : 1 . تحليل درونى از دلالت آيه . 2 . استناد به روايات و شواهد تاريخى پيرامون آيه . دو : اساسىترين نقاط حوزه درونى آيه عبارتند از : الف ) ثانى اثنين : ابو بكر را همراه پيامبر به شمار مىآورد . ب ) إذ هما في الغار : اين عبارت ابو بكر را در كنار پيامبر توصيف مىكند . ج : إذ يقول لصاحبه : در اين عبارت ابو بكر صاحب پيامبر خوانده شده است . د : لا تحزن : حزن ابو بكر براى پيامبر بود نه براى خودش . ه ) إنّ اللّه معنا : پيامبر معيّت را كه معيّت خاص است به خود و ابو بكر استناد داده است . و : فأنزل اللّه سكينته عليه : سكينه و آرامش بر ابو بكر نازل شد نه بر پيامبر ، چون پيامبر نيازى به آرامش و سكينه نداشت . سه : شواهد تاريخى كه اهل سنت بدان استشهاد كرده‌اند عبارتند از : الف ) انتخاب ابو بكر براى همراهى : پيامبر ابو بكر را تنها براى همراهى انتخاب كرد كه نشانگر ايمان و صداقت راستين ابو بكر است . ب ) عدم هجرت ابو بكر پيش از پيامبر : همه اصحاب قبل از پيامبر هجرت كردند امّا ابو بكر در آن شرايط حساس پيامبر را تنها نگذارد . ج ) خريد مركب براى پيامبر توسط ابو بكر : ابو بكر توسط پسرش عبد الرحمن

--> ( 1 ) . ابن حجر عسقلانى ، لسان الميزان ، ج 5 ، ص 404